Zeg het gewoon… Sorry!

sorry

Ken je dat gevoel dat het gewoon niet jouw schuld is? Dat die ander (ahum… mijn man) gewoon niet luistert? Wat je waarschijnlijk in dit moment niet kunt zien is dat jij een hele (hele!) slechte manier hebt gekozen om je feedback te geven. Maar heus niet dat jij als eerste je excuus gaat maken, ook geen hele kleine sorry.

Is het nodig dat ik sorry zeg?

De ander persoon is boos en jij voelt je vooral ongehoord… En voor je het weet lijkt er wel een oceaan aan stilte tussen jullie in. Alsof je bent los gekoppeld van die ander… Weet je wat ik bedoel?

Ik ben maatschappelijk werker, wat betekent dat ik getraind ben om met dit soort situaties om te gaan. Situaties waar er vooral heel veel gevoelens zijn, meestal onderwater ?. Maar in mijn ‘eigen momenten van conflict’ ben ik al die uren training vergeten. Omdat ik in dat moment gewoon een mens ben. En dan vooral: een gekwetst mens. Zoals de meeste mensen op deze aarde raak ook ik mijn vermogen tot zelfreflectie behoorlijk kwijt als ik mij gekwetst voel.

Check je motief

De echte vraag voor mezelf is dus: Wat is de emotie die ligt onder al die gekwetstheid? Ben ik verdrietig? Bang? Hoopte ik ergens op? Of…. Is het trots? Voor mij, en dit typen doet best een beetje pijn…. Is het regelmatig trots! Ai…. Burn!

In mijn hart kan ik zo vol zijn van mijn eigen gelijk, ook al heb ik het helemaal verkeerd. Jep, waarschijnlijk ook wel meer dan een beetje verkeerd. Maar ik weet op die momenten gewoon niet hoe ik het gesprek moet starten. Hoe zeg ik na dat allemaal nog oprecht sorry (meestal tegen m’n man)?? Ik was in het moment van conflict zo overtuigd van m’n eigen gelijk dat ik er vol in ben gegaan. Sterker nog, ik was er van overtuigd dat ik mijn ‘feedback’ gaf vanuit een pure intentie

Hart of Ego? Tijd voor actie!

Herken je jezelf in mijn verhaal? Je hebt waarschijnlijk met iemand ruzie gemaakt en betrapt jezelf er daarna op dat je anderen aan het vertellen (lees: overtuigen) bent dat jouw handelen super logisch was. Begin altijd met de vraag welk gedeelte van jezelf er gekwetst is? Is het je hart of je ego? Als het je ego is, zul je natuurlijk een paar vriendinnen ervan overtuigen dat het OK was wat je deed. Alleen weet je zelf diep van binnen hoe het zit. Neem dat momentje voor jezelf om even te gaan voelen. Dan hoor je dat stemmetje fluisteren: je bent te trots. Ok, you got the picture? Heb je een specifieke situatie met iemand in gedachten? Let your walk of shame begin! Hihi (ok ik mag niet lachen, maar trust me ik heb deze wandeling al heel vaak gemaakt).

Hoe start je je vredesoffer? Of het nu een ruzie is die al jaren standhoudt en niemand weet meer waar het is begonnen, of het is een kleine discussie. Misschien heb je wel te snel te conclusie getrokken over een andere vrouw?

Sta op, schud je trots van je af! Geef jezelf de ruimte, je bent ook maar een mens dat fouten maakt. Breng jezelf in beweging naar de betreffende persoon en zeg het gewoon…

Sorry! Het spijt mij.

Oeeeef! Dat lucht op hè…. Dan kan nu eindelijk het gesprek beginnen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.