Gun jezelf wat vaker rust… Hoe dan?!

rust

Het lijkt wel alsof er de laatste jaren iets groeit in mij… rusteloosheid. Ik hoor het mezelf heel vaak tegen vriendinnen zeggen: “joh dan laat je het toch lekker even voor wat het is, gun jezelf wat vaker rust.” In het kader van ‘practice what you preach’ ging ik er bij mezelf op letten, want hoe vaak gun ik mezelf de ontspanning?

Rust gaat niet vanzelf

Ik ontdek vooral steeds meer dat rust niet vanzelf gaat. Mijn leven is zo dat er altijd wel iets te doen is. Er moet altijd nog wat gedaan worden in het huishouden, een mailbox bijwerken, iemand een berichtje sturen, een kindje dat aandacht vraagt, een taak in de kerk en ga zo maar door. De momenten dat ik even op de bank kan ploffen (vaak in de avond) zwicht ik voor Netflix en merk ik dat m’n brein op non-actief gaat. Maar ervaar ik hier nu echt rust in? Zelden…

Onbewust ging ik wat strenger voor mezelf zijn. Nee, vandaag is mama-dag dus ik ga niet ‘even’ boven wat werken. Als zzp’er is er helemaal al-tijd wat te doen! Ik krijg dan al direct meer onrust, omdat ik niet goed kan overzien wanneer ik dan wél m’n to do lijst kan afwerken. News flash: never… dat ding blijft alleen maar magisch doorgroeien. Én daar zit ik dan op de bank in de aanslag om lekker te ontspannen. Ik pak een tijdschrift dat al weken op m’n nachtkastje ligt en een boek dat ik heb liggen voor de bookclub. Kan ik stiekem toch mooi straks iets van m’n lijstje afstrepen. Ha! Laat het relaxen maar beginnen!

Wat is een reële verwachting

Herkenbare situatie? Zit je daar met je verse chai latte en een boekje, je kiest een lekker muziekje en gunt jezelf eindelijk dat momentje van rust. Maar precies dan lijken alle kriebelende gedachten omhoog te komen. Nee Zoë niet nu, lees maar lekker je boek… twee alinea’s verder heb ik alweer m’n muziekje veranderd, want het ligt vast aan de playlist, en doe ik een nieuwe poging tot concentratie… uuh… ik bedoel ontspanning.

Zodra ontspanning en rust moet gaat het dus fout. Maar ik merk ook dat ik het mezelf een beetje heb afgeleerd. Voordat ik moeder werd was ik dol om lummelen, lekker de hele dag niks doen en maar zien waar het schiep strandde. Dat betekende ook uren lang Netflixen, maar ook lekker een tijdschrift lezen én spontaan koffie drinken in de stad. Enige punt is dat ik nu een 1,5-2 uur durend slaapje van m’n kind heb en de volledige ervaring van zo’n dag daarin probeer te vinden. Jij voelt hem al aankomen, ik had daar wat langer voor nodig 😅, dat gaat niet!

Train die spier van ontspanning

Ik merk ook steeds vaker dat in de rust komen een spier is die je kunt ontwikkelen. Het is een gewoonte die je kan leren. Ik las ooit in een boek over burn-outs dat mensen met een burn-out zijn als automobilisten die te hard rijden. Je scheurt lekker 130km op de snelweg, maar eenmaal in de stad vergeet je terug te schakelen naar de 50km. Die voelt dan zo vreselijk langzaam, dat je je er tegen blijft verzetten. We vergeten om bewust te vertragen en onze rust te vinden.

Dus in plaats van keihard op de rem te trappen naar de 50km is er een overgang nodig. Een ritueel wat je helpt om in de rust te komen. Ik besef mij op die momenten weer dat meditatie daarin voor mij belangrijk is. Om niet m’n gedachten krampachtig weg te duwen, maar ze eerst even de ruimte te geven. Zij mogen er zijn, ik hoef er alleen nu niks mee te doen.

Daarna merk ik dat dat muziekje ineens een stuk aangenamer klinkt en dat artikel alweer uit is. De chai latte blijkt afgekoeld, maar ach wat geeft dat… 😊

1 bericht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *